zaterdag 3 december 2016

Breekbaar

Deze week was het weer 'raak'. Geheel uit het niets kreeg ik een hartritmestoornis. Hoewel ik hier al vele jaren af en toe last van heb, blijft de schrikreactie wanneer het optreedt nog altijd bestaan.
Voor mijn laatste hartoperatie - inmiddels bijna tien jaar geleden - werd zo'n ritmestoornis meestal in het ziekenhuis verholpen met een elektrische cardioversie. Dit gebeurde gelukkig onder narcose. ūüėŹ Ze traden destijds zo vaak op dat ze op de EHBO zelfs aan me vroegen of ik aandelen had bij Eneco...

De laatste tien jaar mag ik eigenlijk helemaal niet klagen over mijn hartritme. Hoewel het soms even hapert, heb ik nog maar één keer een cardioversie hoeven ondergaan om het ritme weer goed te krijgen. Alle andere keren sprong het ritme na verloop van tijd uit zichzelf weer in het juiste tempo terug. Een verademing eigenlijk na ruim 40 cardioversies in die voorgaande 35 jaar...
En toch... Iedere keer wanneer mijn hart 'op hol gaat', gaan mijn gedachten ook mee. Direct speelt de film van ambulance-ziekenhuis-narcose-klapkast zich voor mijn ogen af. (Een 'klapkast' is het apparaat waarmee de cardioversie wordt gedaan. Het heet natuurlijk niet echt zo, maar de bijnaam zegt genoeg...)

Je zou verwachten dat de emoties na tien jaar wel zouden afnemen, maar dat is dus duidelijk niet het geval. Zelfs wanneer de ritmestoornis maar een paar minuten duurt, ben ik even van slag.
Het bepaalt me direct bij de breekbaarheid van mijn leven. Ja, het gaat nu best goed en er is geen aanleiding om te denken dat dit op korte termijn zal veranderen. Maar toch... Ik heb veel lotgenoten verloren met wie het 'best goed' ging... Waarom zou het mij altijd maar goed blijven gaan? Er komt een moment waarop het 'net níet goed' gaat. De onrust van het hart werkt blijkbaar direct door in mijn denken.
Gelukkig stopte de ritmestoornis ook afgelopen week  vanzelf. Na twee uur was dat wel een enorme opluchting! Inmiddels zijn mijn hersenen ook weer 'normaal' en kan ik weer bezig zijn met de dingen van de dag. Bijvoorbeeld met de vraag wat we met Kerst zullen eten...


Dit blogbericht doet mee met de #bloghop van december 2016/januari 2017.

woensdag 16 november 2016

Blij dat ik glij...

Jullie weten wellicht dat er veel veranderd is in mijn leven door het drastisch aanpassen van mijn eetpatroon. Zo zijn mijn vocht- en zoutbeperking voorgoed verleden tijd. Daarbij ben ik nu bijna drie jaar op mijn streefgewicht. Bovendien heeft mijn koolhydraatbeperkte voedingspatroon nog een enorm voordeel: ik kan weer poepen...

Een dieet waarbij je weinig (goede) vetten binnen krijgt, kan snel zorgen voor obstipatie, zelfs wanneer je wél veel vezelrijken groenten en fruit eet. Tel daar een vochtbeperking bij op en het drama is compleet.
Hoewel ik in mijn leven toch heel wat nare dingen heb meegemaakt, is niet kunnen poepen echt een van de meest afschuwelijke ervaringen. En dan heb ik het niet over een eenmalig incident, maar over een probleem dat telkens terugkwam en waar geen oplossing voor leek te zijn.
Je wilt al niet dat een ander je moet helpen met het leegpeuteren van je neus, laat staan dat een ander je moet helpen om... Juist ja.

Tegenwoordig is 'de zitting' een plezierige belevenis. Aandrang... zitten... klaar! Soms zelfs zó snel dat mijn potje Candycrush nog niet uitgespeeld is!

Heb jij een moeilijke stoelgang en eet je vetarm om af te vallen? Kijk dan eens rond op mijn blog www.dekeukenvanmartine.nl en overweeg of deze leefstijl misschien ook iets voor jou is.

dinsdag 8 november 2016

Wie wint er...

Sinds enkele weken ga ik in plaats van het wekelijkse uurtje zwemmen naar 'de sportschool'. Nou ja, eigenlijk is het geen sportschool, het is de oefenzaal bij de fysiotherapeut. Maar zeg nou zelf, sportschool klinkt veel beter toch?

Hoewel het zwemmen verschrikkelijk leuk was - ik heb dat ongeveer 5 jaar gedaan - is het helaas lichamelijk te zwaar geworden. Zeker in de winterperiode kost alleen het aan- en uitkleden al bergen met energie, en dan heb ik nog niet eens gezwommen. Hoewel de groep speciaal voor hartpati√ęnten is, hebben deze mensen toch hele andere fysieke problemen dan ik. Ik bungel qua conditie altijd onderaan. Als we een wedstrijdje 'wie is het meest moe' zouden doen, win ik iedere week...
Natuurlijk kan ik met bepaalde oefeningen 'spijbelen' en alles in mijn tempo doen, maar dat is niet echt bevredigend. Voor spek en bonen meedoen geeft niet de voldoening waar ik naar op zoek ben. Echt afscheid genomen heb ik niet, maar in de praktijk zal ik nog maar weinig meedoen.

Omdat ik natuurlijk toch wél moet blijven bewegen, ga ik nu dus naar 'de sportschool'. Twee keer per week (of minder als het niet lukt) leef ik mezelf een half uur uit op de toestellen. Dat moet je niet te groot inschatten. Ik wandel in mijn tempo op de loopband, fiets een klein stukje en roei nog een paar minuten. Geen grote inspanningen, maar toch lekker bezig.
Wanneer je met een groepje 'nieuwe' mensen gaat sporten bij een fysiotherapeut, dan wordt al snel door iemand de vraag gesteld waarom je dat doet. Afgelopen maandag was ik degene die het laatst antwoord gaf. Na een 'mijn schouderblad zit vast' en 'ik heb rugklachten' kwam ik met 'ik heb nog een half hart'. Ik had duidelijk gewonnen!

Hoewel ik van te voren niet kan weten hoe mensen reageren, kan ik aardig goed inschatten dat mensen hier van schrikken. Natuurlijk leg ik daarna direct uit dat ik een aangeboren hartafwijking heb en bla bla bla. Mijn sportgenoten vonden hun eigen aandoening direct niets meer voorstellen. Zou de zorgverzekering hiervoor niet een bonus aan mij kunnen uitdelen? Ik heb die twee mensen toch maar mooi gratis van hun problemen afgeholpen...

zondag 23 oktober 2016

Eens komt de grote zomer!

Kennen jullie dit lied? Het is een kerklied dat ik in mijn jeugd regelmatig gezongen heb. Eerlijk gezegd heb ik alleen de titel van het lied onthouden, omdat deze me zo ontzettend aanspreekt.

De afgelopen zomer duurde heerlijk lang. Pas in oktober zakte de temperatuur en moest ik mijn winterjas weer uit de kast halen. Opvallend was het hoe snel ook mijn conditie meezakte. Waar ik de ene week nog makkelijk een rondje kon wandelen, liep ik de week daarna te hijgen bij de helft van de afstand. Om chagrijnig van te worden!
Elk jaar beland ik vervolgens in de ontkenningsfase en probeer ik zoveel mogelijk activiteiten gewoon te blijven doen alsof het nog zomer is. Daarop volgt dan standaard de terugslag. Ik word zó moe dat ik er even geen gat meer in zie. Daarna beland ik een aantal dagen op bed en realiseer me dat dit de voorgaande jaren ook zo ging. Je weet wel, dat verhaal over die ezel ;-)

Bij de grote zomer denk ik aan een tijd waarin ik nooit meer gehinderd word door mijn hartafwijking. Geen vermoeidheid, geen pijn, geen stress, geen teleurstellingen. Ik verlang naar die grote zomer!

Nu is het zaak om weer naar standje 'winter' terug te schakelen en daar doe ik momenteel hard mijn best voor. Hopelijk herstelt mijn conditie zich opnieuw in de komende zomer en kan ik dan diverse activiteiten weer oppakken.
Maar eerlijk gezegd verlang ik nog meer naar die 'grote zomer'! Daar is het echte wachten op!


Dit blogbericht doet mee met de #bloghop van oktober 2016.

zaterdag 8 oktober 2016

De nieuwe dokter

Al vanaf mijn kinderjaren heb ik geleefd met het idee dat ik voor mijn aangeboren hartafwijking alleen in een academisch ziekenhuis terecht kon. Deze gedachte werd versterkt door de artsen in de academische centra, die soms ook wat neerbuigend over 'de periferie' konden spreken.
En eerlijk is eerlijk, ik heb een aantal zeer slechte ervaringen in deze 'streekziekenhuizen'. Toen ik eens in Harderwijk werd opgenomen met een ritmestoornis, zei een cardioloog: 'We gaan dit niet meer behandelen, op termijn zul je hier toch aan overlijden'. Daar lig je dan...
Vervolgens werd ik nog dezelfde dag in het academisch ziekenhuis gecardioverteerd en was ik weer een tijd vrij van ritmestoornissen!

Toen er echter vorig jaar bij mijn ziekenhuisopname in het EMC zoveel misging, begon ik me af te vragen of ik nu écht wel beter af was in dit ziekenhuis. Ongetwijfeld was daar een zeer deskundige specialist aanwezig, maar de artsen die ik aan mijn bed kreeg weigerden hem te benaderen. Nadat fout op fout werd gemaakt en werkelijk geen enkele arts op de afdeling maar wilde luisteren, was mijn vertrouwen in dit ziekenhuis blijvend beschadigd.
Eenmaal thuis en weer redelijk hersteld, stond mijn besluit vast: ik wil over naar een ander ziekenhuis.

Tijdens het eerstvolgende consult met mijn eigen cardioloog gaf ik aan dat ik graag naar een ander ziekenhuis zou gaan, en hij had daar alle begrip voor. Hij gaf zelfs aan dat dr. Waskowsky in het Isala in Zwolle óók gespecialiseerd is in aangeboren hartafwijkingen bij volwassenen, en dat zij onderling overleggen! Dat maakte de grote stap wel een beetje makkelijker...
Op zijn aandringen schreef ik nog een lange brief naar de afdeling waar alles misging, maar dat veranderde niets meer aan mijn beslissing.

Vorige week ging ik dus kennismaken met deze cardioloog in Zwolle. Deze keer was ik echt zenuwachtig voor een controle, want hoe zou deze man zijn? Zou hij echt wel begrijpen wat ik precies mankeer of het - zoals zoveel artsen in 'gewone' ziekenhuizen - gruwelijk onderschatten?
Gelukkig heb ik deze ontmoeting als zeer positief ervaren. De cardioloog gaf zelf aan dat mijn hartafwijking zo bijzonder is, dat ik altijd zelf veel toelichting zal moeten geven. 'Zelfs als artsen jouw status lezen, zullen de meeste het nog niet echt begrijpen', zei hij letterlijk. En hoe tegenstrijdig dit mag lijken, dit gaf mij vertrouwen!

Voorlopig ga ik naar beide ziekenhuizen voor een jaarlijkse controle. Bij problemen zullen de artsen samen overleggen. Of ik op den duur helemaal naar Zwolle over zal gaan? Ik hoop het! De tijd zal het leren...




zondag 25 september 2016

Op het water lopen...


Vanmorgen zag ik op televisie een korte toespraak van Nick Vujicic. Kennen jullie hem?

Nicholas James (Nick) Vujicic is een Australi√ęr die geboren is zonder armen en benen. Nick is een evangelist en spreker. Hij gebruikt zijn levensverhaal om anderen te inspireren. Daarbij geeft hij zijn christelijke getuigenis en wil hij "de hoop van Jezus Christus brengen naar mensen over de hele wereld".
Nick spreekt regelmatig in het programma 'Hour of Power' en in dat programma zag ik hem dus.

Hoewel ik eerder toespraken van hem hoorde, raakte het me dit keer erg diep. Nick sprak over 'hoop' en over hoe God jouw leven kan gebruiken.
Door mijn hartafwijking kan ik in de praktijk vaak niet meedoen aan activiteiten en dat is niet altijd makkelijk te accepteren. Zeker in periodes waarin ik erg weinig kan, ga ik me soms 'minder' voelen.
Hoewel ik met mijn verstand goed weet dat God me liefheeft, me geschapen heeft en accepteert zoals ik ben, is het verleidelijk om mijzelf met de maatschappelijke en kerkelijke maatstaven te meten.
En zodra ik die ga gebruiken, kom ik er niet al te best vanaf...

Wat doet zo'n 'preek' van Nick een mens dan goed! Om te horen dat God íeder mens kan gebruiken, ongeacht je lichamelijke situatie, je afkomst of je opleiding. God heeft voor elk mens een plan en mijn hartafwijking houdt Hem daar echt niet vanaf! Gelukkig maar. Met Hem kan ik op het water lopen...

Dit blogbericht doet mee met de #bloghop van september 2016.



maandag 19 september 2016

Een ezel stoot zich...

Afgelopen zaterdag had ik - na alle warme dagen - heel veel zin om weer een dagje in 'De keuken van Martine' door te brengen. Oftewel, verschillende lekkere gerechten te maken en te experimenteren met nieuwe recepten.
De dag van tevoren bedenk ik dan meestal w√°t ik wil maken. Voor zaterdag was dat duidelijk; een mousse van vis. Voor het avondeten stond er pilaf op het programma. Prima te doen om die allebei in een rustig tempo te bereiden.
Toen ik 's morgens de boodschappen deed, bleek bij mijn vaste supermarkt het vlees flink in de aanbieding te zijn. Bij het vlees voor de pilaf kocht ik dan voor een schijntje een flinke bak runderlappen √©n gehakt. Tjsa, zeg daar maar eens nee tegen. 
Ik bedacht dat ik met dat rundvlees een pan hachee kon maken, en van het gehakt een gehaktbrood. Beide eenvoudige gerechten die weinig voorbereidingstijd nodig hebben. In het gehaktbrood wilde ik wel wat groenten verwerken, dus er moesten ook aubergines en uien worden meegenomen.
Met een overvolle boodschappentas kwam ik vervolgens weer thuis.

Toen ik alles uitstalde op het aanrecht realiseerde ik me dat het best veel was. Maar ja, ik zou gewoon rustig aan doen en kijken hoever ik zou komen. De vismousse kan ik morgen ook wel maken, dacht ik nog...

En ja, jullie raden het al. Ik maakte alles af, deed 's avonds alle maaltijden keurig in gelabelde bakjes in de vriezer en was vervolgens helemaal doodop... Nu ik erop terugkijk, zie ik heel duidelijk dat ik gewoon teveel tegelijk heb willen doen. Zó raar dat ik me dat van tevoren nooit kan bedenken. Hoe dom kun je zijn?