donderdag 5 januari 2017

Goede voornemens...

Heb jij goede voornemens gemaakt voor 2017? Of doe jij niet aan goede voornemens?
Ik wel! Ik ben zo'n type dat eigenlijk altijd vol zit met goede voornemens en met de jaarwisseling wordt het nog een tikkeltje sterker. Ik weet namelijk dat ik nog best veel kan verbeteren aan mezelf. Vraag maar aan mijn man, hij zal dit direct bevestigen 😊

Nu weet ik natuurlijk wel dat ik goed ben zoals ik ben. Ik heb ook echt geen enorm minderwaardigheidscomplex waardoor ik 'beter' zou moeten worden. Het is gewoon een feit dat ik - af en toe - domme dingen doe. Dingen waarvan ik achteraf ook weet dat ze dom waren. Daarnaast is er nog een aantal dingen die ik graag wél zou willen doen en die ik nalaat.
Oké, ik geef jullie van beide categoriën een paar voorbeelden:
  • Te veel willen doen in korte tijd en dan (over)vermoeid raken
  • Moeilijk 'nee' kunnen zeggen tegen leuke dingen
  • Te veel tijd achter mijn tablet en PC doorbrengen
  • Mijn echtgenoot op de huid zitten over wat hij zou moeten doen
  • Minder energie besteden aan De keuken van Martine
  • Ik zou nóg gezonder willen eten (Ja echt, dat kan makkelijk!)
  • Ik zou dagelijks stille tijd willen houden
  • Ik zou meer tijd willen nemen om te lezen (Netflix vreet tijd)
Dit zijn zo maar een paar van mijn goede voornemens. Met sommige ben ik al in de afgelopen periode begonnen. Ik heb bijvoorbeeld Candy Crush van mijn tablet verwijderd en ik merk dus nu hoeveel tijd ik daaraan spendeerde. Wat een flauwekul!
Op mijn kookblog legde ik al uit waarom ik minder recepten zal maken komend jaar. Mijn blog is mijn hobby en dat moet zo blijven, er moet geen druk op komen. Niemand is afhankelijk van mijn recepten, al maak ik mezelf dat soms wijs. Mijn ego wil ook wat!

Poeh, als ik dit zo teruglees wil ik best veel. Hoe moet dat nu met mijn grootste voornemen: Minder dingen die MOETEN? Ik ga dat allemaal nooit redden natuurlijk. Houd er dus vooral rekening mee dat de Martine die jullie kennen het komende jaar niet heel erg zal veranderen...

Ik weet nu al wat mijn goede voornemen voor 2018 wordt: Minder goede voornemens!

woensdag 21 december 2016

Kerstkaartenkriebels

Begin november krijg ik al er last van: de kerstkaartenkriebels.
Wat voor kaarten zullen we dit jaar versturen? Zullen we ze laten drukken of maak ik ze weer zelf? Is de adressenlijst eigenlijk wel compleet? Kan ik de kerstzegels van vorig jaar nog gebruiken?
De afgelopen twee jaren werd het voor me beslist. In 2014 werden de bestelde gedrukte kaarten pas ná Kerst bezorgd en vorig jaar was ik net terug uit het ziekenhuis en was kaarten schrijven dus geen optie. Maar ja, dit jaar kon ik eigenlijk geen enkele goede reden bedenken om het níet te doen.

Gelukkig is daar dan manlief die zonder moeite meerdere redenen uit zijn mouw schudde.
'Ze denken nu toch al dat we geen kaarten meer sturen'.
 Hmmm... daar zit wat in.
'Het geeft zoveel extra werk en drukte en je bent in deze periode altijd al zo snel moe.'
Dat is wel zo ja, daar heb je wel een punt. 
'Er zijn steeds meer mensen die geen kaarten meer sturen nu er zoveel contact is via internet.'
Ook dat kan ik natuurlijk niet ontkennen. Zelfs in de krant las ik dat er elk jaar 15 miljoen minder kerstkaarten worden verstuurd. 
'Je kunt er ook over bloggen, dan bereik je ook bijna iedereen en dan kost het je geen energie. Je kunt dan altijd nog een paar kaarten apart versturen aan een paar mensen...'
Schat, wat een geweldig idee! 





Wij wensen jullie allemaal hele fijne, gezegende kerstdagen 

&

 alle goeds voor 2017!

zaterdag 17 december 2016

Wild gourmetten...

'Wat gaan jullie doen met Kerst?'
'Wij gaan wildgourmetten...'

Of ik het nu wil of niet, ik heb daar direct beeld bij. Ik zie een kamer vol mensen druk door elkaar heen rennen, van afstand  wat in hun pannetje gooien en daar hard bij praten.
Normale mensen denken natuurlijk direct aan heerlijke wildgerechten met kalkoen, fazant en ree. Ik niet.

Al mijn hele leven heb ik iets gehad met de Nederlandse taal. Het is me als het ware met de paplepel ingegeven, want ook mijn ouders zijn echte taalfanaten. Vroeger deden we thuis veel spelletjes met taal en we hadden daar allemaal veel plezier in. Sinterklaas draaide om de gedichten, niet om cadeautjes en surprises.
Soms vraag ik mezelf af waarom ik eigenlijk geen Nederlands ben gaan studeren, hoewel ook de pabo natuurlijk wel een link met taal heeft.

Een vervelende eigenschap van mij is dat ik me nogal stoor aan andermans spelfouten. Op websites van bedrijven horen mijns inziens geen taalfouten te staan. Dat iemand in zijn of haar Facebookstatus een spelfout maakt is tot daar aan toe, maar correspondentie, websites en reclamemateriaal van bedrijven horen foutloos te zijn. Wanneer ik een grove spelfout zie stuur ik meestal even een mailtje... 😃
Het direct verbeteren van mensen wanneer ze iets verkeerd zeggen, probeer ik af te leren. Niet iedereen blijkt daarvan gecharmeerd te zijn namelijk...

Onderstaand gedicht geeft treffend weer hoe ontzettend moeilijk de Nederlandse taal is:

Nederlands
Het meervoud van slot is sloten
maar het meervoud van pot is geen 'poten'.
Zo zegt men altijd één vat, twee vaten
maar wie zou zeggen één kat, twee 'katen'? 

Wie gisteren ging vliegen, zegt heden: 'ik vloog'
dus zeg je misschien ook van wiegen: 'ik 'woog'
Nee mis, want 'ik woog' is afkomstig van 'wegen'
maar is nu 'ik voog' een vervoeging van vegen?

En het woord zoeken vervoegt men: 'ik zocht'
en hoort blij vloeken misschien ook 'ik vlocht'?
Alweer mis, want dat is afkomstig van vlechten
maar 'ik hocht' is geen vervoeging van hechten.

Bij roepen hoort 'ik riep', maar bij snoepen geen 'sniep'.
bij lopen hoort 'liep', maar bij slopen geen 'sliep'.
Want dat is afkomstig van het schone woord 'slapen'
maar zeg nu weer niet 'ik riep' bij het woord rapen.

Want dat komt van roepen, en je ziet nu terstond
zo draaien wij vrolijk in een kringetje rond.
Van raden komt niet 'ried', ook van baden geen 'bied'
want dat komt van bieden ('k hoop dat je 't nog ziet).

Ook komt hiervan 'bood' maar van wieden geen 'wood'.
Je  ziet de verwarring, die is akelig groot.
Nog talloze voorbeelden kan ik je geven
want 'gaf' hoort bij geven, maar 'laf' niet bij 'leven'.

Men spreekt van: wij drinken en hebben gedronken,
maar niet bij hinken, wij hebben 'gehonken'.
Het volgende geval is bijna te bont
bij slaan hoort 'ik sloeg', niet 'ik sling' of 'ik slond'.

Bij staan niet 'ik stoeg' of 'ik sting', maar ik stond
bij gaan hoort 'ik ging' en niet 'ik goeg' of  'ik gond'.
Een mannetjeskat noemt men doorgaans een kater
hoe noemt met een mannetjesrat dan? Een 'rater'?

zaterdag 3 december 2016

Breekbaar

Deze week was het weer 'raak'. Geheel uit het niets kreeg ik een hartritmestoornis. Hoewel ik hier al vele jaren af en toe last van heb, blijft de schrikreactie wanneer het optreedt nog altijd bestaan.
Voor mijn laatste hartoperatie - inmiddels bijna tien jaar geleden - werd zo'n ritmestoornis meestal in het ziekenhuis verholpen met een elektrische cardioversie. Dit gebeurde gelukkig onder narcose. 😏 Ze traden destijds zo vaak op dat ze op de EHBO zelfs aan me vroegen of ik aandelen had bij Eneco...

De laatste tien jaar mag ik eigenlijk helemaal niet klagen over mijn hartritme. Hoewel het soms even hapert, heb ik nog maar één keer een cardioversie hoeven ondergaan om het ritme weer goed te krijgen. Alle andere keren sprong het ritme na verloop van tijd uit zichzelf weer in het juiste tempo terug. Een verademing eigenlijk na ruim 40 cardioversies in die voorgaande 35 jaar...
En toch... Iedere keer wanneer mijn hart 'op hol gaat', gaan mijn gedachten ook mee. Direct speelt de film van ambulance-ziekenhuis-narcose-klapkast zich voor mijn ogen af. (Een 'klapkast' is het apparaat waarmee de cardioversie wordt gedaan. Het heet natuurlijk niet echt zo, maar de bijnaam zegt genoeg...)

Je zou verwachten dat de emoties na tien jaar wel zouden afnemen, maar dat is dus duidelijk niet het geval. Zelfs wanneer de ritmestoornis maar een paar minuten duurt, ben ik even van slag.
Het bepaalt me direct bij de breekbaarheid van mijn leven. Ja, het gaat nu best goed en er is geen aanleiding om te denken dat dit op korte termijn zal veranderen. Maar toch... Ik heb veel lotgenoten verloren met wie het 'best goed' ging... Waarom zou het mij altijd maar goed blijven gaan? Er komt een moment waarop het 'net níet goed' gaat. De onrust van het hart werkt blijkbaar direct door in mijn denken.
Gelukkig stopte de ritmestoornis ook afgelopen week  vanzelf. Na twee uur was dat wel een enorme opluchting! Inmiddels zijn mijn hersenen ook weer 'normaal' en kan ik weer bezig zijn met de dingen van de dag. Bijvoorbeeld met de vraag wat we met Kerst zullen eten...


Dit blogbericht doet mee met de #bloghop van december 2016/januari 2017.

woensdag 16 november 2016

Blij dat ik glij...

Jullie weten wellicht dat er veel veranderd is in mijn leven door het drastisch aanpassen van mijn eetpatroon. Zo zijn mijn vocht- en zoutbeperking voorgoed verleden tijd. Daarbij ben ik nu bijna drie jaar op mijn streefgewicht. Bovendien heeft mijn koolhydraatbeperkte voedingspatroon nog een enorm voordeel: ik kan weer poepen...

Een dieet waarbij je weinig (goede) vetten binnen krijgt, kan snel zorgen voor obstipatie, zelfs wanneer je wél veel vezelrijken groenten en fruit eet. Tel daar een vochtbeperking bij op en het drama is compleet.
Hoewel ik in mijn leven toch heel wat nare dingen heb meegemaakt, is niet kunnen poepen echt een van de meest afschuwelijke ervaringen. En dan heb ik het niet over een eenmalig incident, maar over een probleem dat telkens terugkwam en waar geen oplossing voor leek te zijn.
Je wilt al niet dat een ander je moet helpen met het leegpeuteren van je neus, laat staan dat een ander je moet helpen om... Juist ja.

Tegenwoordig is 'de zitting' een plezierige belevenis. Aandrang... zitten... klaar! Soms zelfs zó snel dat mijn potje Candycrush nog niet uitgespeeld is!

Heb jij een moeilijke stoelgang en eet je vetarm om af te vallen? Kijk dan eens rond op mijn blog www.dekeukenvanmartine.nl en overweeg of deze leefstijl misschien ook iets voor jou is.

dinsdag 8 november 2016

Wie wint er...

Sinds enkele weken ga ik in plaats van het wekelijkse uurtje zwemmen naar 'de sportschool'. Nou ja, eigenlijk is het geen sportschool, het is de oefenzaal bij de fysiotherapeut. Maar zeg nou zelf, sportschool klinkt veel beter toch?

Hoewel het zwemmen verschrikkelijk leuk was - ik heb dat ongeveer 5 jaar gedaan - is het helaas lichamelijk te zwaar geworden. Zeker in de winterperiode kost alleen het aan- en uitkleden al bergen met energie, en dan heb ik nog niet eens gezwommen. Hoewel de groep speciaal voor hartpatiënten is, hebben deze mensen toch hele andere fysieke problemen dan ik. Ik bungel qua conditie altijd onderaan. Als we een wedstrijdje 'wie is het meest moe' zouden doen, win ik iedere week...
Natuurlijk kan ik met bepaalde oefeningen 'spijbelen' en alles in mijn tempo doen, maar dat is niet echt bevredigend. Voor spek en bonen meedoen geeft niet de voldoening waar ik naar op zoek ben. Echt afscheid genomen heb ik niet, maar in de praktijk zal ik nog maar weinig meedoen.

Omdat ik natuurlijk toch wél moet blijven bewegen, ga ik nu dus naar 'de sportschool'. Twee keer per week (of minder als het niet lukt) leef ik mezelf een half uur uit op de toestellen. Dat moet je niet te groot inschatten. Ik wandel in mijn tempo op de loopband, fiets een klein stukje en roei nog een paar minuten. Geen grote inspanningen, maar toch lekker bezig.
Wanneer je met een groepje 'nieuwe' mensen gaat sporten bij een fysiotherapeut, dan wordt al snel door iemand de vraag gesteld waarom je dat doet. Afgelopen maandag was ik degene die het laatst antwoord gaf. Na een 'mijn schouderblad zit vast' en 'ik heb rugklachten' kwam ik met 'ik heb nog een half hart'. Ik had duidelijk gewonnen!

Hoewel ik van te voren niet kan weten hoe mensen reageren, kan ik aardig goed inschatten dat mensen hier van schrikken. Natuurlijk leg ik daarna direct uit dat ik een aangeboren hartafwijking heb en bla bla bla. Mijn sportgenoten vonden hun eigen aandoening direct niets meer voorstellen. Zou de zorgverzekering hiervoor niet een bonus aan mij kunnen uitdelen? Ik heb die twee mensen toch maar mooi gratis van hun problemen afgeholpen...

zondag 23 oktober 2016

Eens komt de grote zomer!

Kennen jullie dit lied? Het is een kerklied dat ik in mijn jeugd regelmatig gezongen heb. Eerlijk gezegd heb ik alleen de titel van het lied onthouden, omdat deze me zo ontzettend aanspreekt.

De afgelopen zomer duurde heerlijk lang. Pas in oktober zakte de temperatuur en moest ik mijn winterjas weer uit de kast halen. Opvallend was het hoe snel ook mijn conditie meezakte. Waar ik de ene week nog makkelijk een rondje kon wandelen, liep ik de week daarna te hijgen bij de helft van de afstand. Om chagrijnig van te worden!
Elk jaar beland ik vervolgens in de ontkenningsfase en probeer ik zoveel mogelijk activiteiten gewoon te blijven doen alsof het nog zomer is. Daarop volgt dan standaard de terugslag. Ik word zó moe dat ik er even geen gat meer in zie. Daarna beland ik een aantal dagen op bed en realiseer me dat dit de voorgaande jaren ook zo ging. Je weet wel, dat verhaal over die ezel ;-)

Bij de grote zomer denk ik aan een tijd waarin ik nooit meer gehinderd word door mijn hartafwijking. Geen vermoeidheid, geen pijn, geen stress, geen teleurstellingen. Ik verlang naar die grote zomer!

Nu is het zaak om weer naar standje 'winter' terug te schakelen en daar doe ik momenteel hard mijn best voor. Hopelijk herstelt mijn conditie zich opnieuw in de komende zomer en kan ik dan diverse activiteiten weer oppakken.
Maar eerlijk gezegd verlang ik nog meer naar die 'grote zomer'! Daar is het echte wachten op!


Dit blogbericht doet mee met de #bloghop van oktober 2016.