zondag 25 september 2016

Op het water lopen...


Vanmorgen zag ik op televisie een korte toespraak van Nick Vujicic. Kennen jullie hem?

Nicholas James (Nick) Vujicic is een Australiër die geboren is zonder armen en benen. Nick is een evangelist en spreker. Hij gebruikt zijn levensverhaal om anderen te inspireren. Daarbij geeft hij zijn christelijke getuigenis en wil hij "de hoop van Jezus Christus brengen naar mensen over de hele wereld".
Nick spreekt regelmatig in het programma 'Hour of Power' en in dat programma zag ik hem dus.

Hoewel ik eerder toespraken van hem hoorde, raakte het me dit keer erg diep. Nick sprak over 'hoop' en over hoe God jouw leven kan gebruiken.
Door mijn hartafwijking kan ik in de praktijk vaak niet meedoen aan activiteiten en dat is niet altijd makkelijk te accepteren. Zeker in periodes waarin ik erg weinig kan, ga ik me soms 'minder' voelen.
Hoewel ik met mijn verstand goed weet dat God me liefheeft, me geschapen heeft en accepteert zoals ik ben, is het verleidelijk om mijzelf met de maatschappelijke en kerkelijke maatstaven te meten.
En zodra ik die ga gebruiken, kom ik er niet al te best vanaf...

Wat doet zo'n 'preek' van Nick een mens dan goed! Om te horen dat God íeder mens kan gebruiken, ongeacht je lichamelijke situatie, je afkomst of je opleiding. God heeft voor elk mens een plan en mijn hartafwijking houdt Hem daar echt niet vanaf! Gelukkig maar. Met Hem kan ik op het water lopen...

Dit blogbericht doet mee met de #bloghop van september 2016.



maandag 19 september 2016

Een ezel stoot zich...

Afgelopen zaterdag had ik - na alle warme dagen - heel veel zin om weer een dagje in 'De keuken van Martine' door te brengen. Oftewel, verschillende lekkere gerechten te maken en te experimenteren met nieuwe recepten.
De dag van tevoren bedenk ik dan meestal wát ik wil maken. Voor zaterdag was dat duidelijk; een mousse van vis. Voor het avondeten stond er pilaf op het programma. Prima te doen om die allebei in een rustig tempo te bereiden.
Toen ik 's morgens de boodschappen deed, bleek bij mijn vaste supermarkt het vlees flink in de aanbieding te zijn. Bij het vlees voor de pilaf kocht ik dan voor een schijntje een flinke bak runderlappen én gehakt. Tjsa, zeg daar maar eens nee tegen. 
Ik bedacht dat ik met dat rundvlees een pan hachee kon maken, en van het gehakt een gehaktbrood. Beide eenvoudige gerechten die weinig voorbereidingstijd nodig hebben. In het gehaktbrood wilde ik wel wat groenten verwerken, dus er moesten ook aubergines en uien worden meegenomen.
Met een overvolle boodschappentas kwam ik vervolgens weer thuis.

Toen ik alles uitstalde op het aanrecht realiseerde ik me dat het best veel was. Maar ja, ik zou gewoon rustig aan doen en kijken hoever ik zou komen. De vismousse kan ik morgen ook wel maken, dacht ik nog...

En ja, jullie raden het al. Ik maakte alles af, deed 's avonds alle maaltijden keurig in gelabelde bakjes in de vriezer en was vervolgens helemaal doodop... Nu ik erop terugkijk, zie ik heel duidelijk dat ik gewoon teveel tegelijk heb willen doen. Zó raar dat ik me dat van tevoren nooit kan bedenken. Hoe dom kun je zijn?

donderdag 8 september 2016

Tuin gezocht

Zoals jullie wellicht weten woon ik sinds ongeveer 8 jaar in een Fokuswoning. Destijds werd er in Harderwijk een groot nieuw appartementencomplex gebouwd waarin 14 zogenaamde Fokuswoningen zouden komen. Ik ben een van de gelukkigen geweest die zo'n woning toegewezen heeft gekregen.
Deze woning heeft voor mij echter één groot nadeel: ik heb geen tuin!
Begrijp me goed, ik ben verschrikkelijk blij met mijn appartement en ik krijg al kippenvel als ik aan verhuizen dénk, maar op deze zomerse dagen mis ik een tuin.
Gewoon een eigen stukje grond waar je een stoel neer kunt zetten en een boek kunt lezen. Naarmate de zon zich verplaatst, verplaats ik dan mijn stoel.
Mijn woning heeft wel een klein balkon, maar dit is pal op het zuiden en te klein om een stoel te verplaatsen. Laat staan om er te eten of te bbq'en. Zodra de zon flink schijnt kun je trouwens het vlees op de tegels bakken, zó heet wordt het er.

Natuurlijk zouden we bij vrienden en familie kunnen vragen of we bij hen in de tuin kunnen zitten. Ongetwijfeld vinden de meeste mensen het erg leuk als we op visite zouden komen (ahum...).
Maar ja, op visite... dat is net even niet wat ik wil. Ik wil een stoel in míjn tuin, zonder de verplichte sociale contacten die bij visite horen.

Daarom dus: tuin gezocht!
Graag in de buurt van Harderwijk en ten alle tijde beschikbaar zonder verplichtingen...
(Zwembad geen bezwaar).

donderdag 18 augustus 2016

Vakantie

Wanneer ik tegen mensen in mijn omgeving zeg 'de maand augustus heb ik vakantie' kijken ze me soms wat verbaasd aan. 'Jullie hebben toch altijd vakantie?'

NEE dus! Het feit dat zowel mijn man als ik geen betaalde baan hebben betekent niet dat ons leven uit louter vakantie bestaat. Ook wij moeten dagelijks veel dingen doen waar we geen zin in hebben, eigenlijk nauwelijks energie voor hebben of waar we tegenop zien.
De boodschappen moeten worden gedaan, de was wordt niet vanzelf schoon, er moet gekookt worden en ook het huis wil ik graag netjes, opgeruimd en schoon houden. Natuurlijk krijgen we hier regelmatig hulp bij, maar dat ontslaat ons niet van ónze verplichtingen hierin.
De tijd die wordt besteed aan ziekenhuisbezoeken, huisartsenconsulten, fysiotherapie, trombosedienst en revalidatie heb ik nu nog niet eens genoemd...

Natuurlijk heb ik meer 'lege tijd' in mijn agenda dan iemand met een volledige baan, maar een groot deel van die tijd gaat op aan rust. Tijd dus eigenlijk, waar ik praktisch gezien weinig aan heb.

De augustusmaand is dan ook een reuze eye-opener voor me. Hoewel mijn conditie voor de vakantie nog erg matig was, knapte ik tijdens de vakantie zienderogen op. Opvallend.
Het  gevoel 'er moet niets' werkt blijkbaar genezend! Ook ik heb de neiging om meer te doen dan goed voor me is en mezelf daarbij een ongezonde, soms bijna verstikkende druk op te leggen.
Hoewel er mensen zijn die beter presteren onder druk, werkt druk - en daarmee dus stress! - op mij verlammend. Ik voel me daardoor al moe voordat ik iets gedaan heb.
Helaas geldt dit ook voor leuke dingen! Een feestje geven, een leuk recept maken, blogs schrijven, vrienden bezoeken... Allemaal leuk maar het moet wel gebeuren en het vraagt energie.

Ik heb hier de afgelopen weken veel over nagedacht en er zelfs conclusies uit getrokken. Ik ga het na de vakantie anders aanpakken! Dit gevoel van ont-moeten (er moet niets) geeft zóveel rust dat ik dit wil vasthouden. Ook wanneer er toch weer een paar dingen wél moeten...

Maar nu eerst terug naar het terras!
Fijne dag allemaal!


Deze blog is onderdeel van de #bloghop juli/augustus 2016 voor christelijke webloggers. Klik hier voor meer informatie over deze #bloghop.

maandag 25 juli 2016

Lijstjes lijstjes lijstjes

Dol ben ik erop: lijstjes.
Op mijn bureau en eetkamertafel vind je altijd wel een paar volgeschreven exemplaren en op de computer staan er nog veel meer.
Zo vind je op mijn bureau vaak een boodschappenlijstje en een to-do lijstje. Wanneer me iets te binnen schiet kan ik dat direct opschrijven. Handig joh!
Op de eettafel ligt altijd de menu-lijst, met de geplande maaltijden van deze week. En daarbij de lijst met inhoud van de vriezer, die kan ik dan weer gebruiken als ik de menulijst maak.

Wist je dat je online ook lijstjes kunt maken? Bij AH bijvoorbeeld heb ik verschillende boodschappenlijsten. Een voor de actuele weekboodschappen, een voor de producten die ik af en toe online bestel en één voor een feestje in augustus.
Op 'Google Keep' staan momenteel ook nog een paar lijstjes... Ideetjes voor maaltijden, vragen voor de cardioloog en producten die ik in de airfryer wil testen.
Natuurlijk heb ik op mijn mobiel ook een app om lijstjes te maken. Wanneer ik niet thuis ben moet ik natuurlijk wél iets kunnen noteren...

Deze week ligt er ook nog een lijstje 'ik ga op reis en ik neem mee'. Natuurlijk heb ik daar wel een standaardlijstje voor, maar bij iedere reis moeten er toch net weer andere dingen mee. Dat vraagt dus om een nieuw lijstje!
Vermoedelijk maak ik zelfs tijdens de vakantie nog lijstjes. Waar we een dagje heen kunnen gaan bijvoorbeeld, of de boodschappen die ik in Duitsland wil kopen. En de adressen waar een kaartje heen moet natuurlijk!

Laat ik maar vast beginnen met een lijstje van welke dingen ik een lijstje moet maken...

Ik wens iedereen een hele fijne vakantie!

zaterdag 9 juli 2016

Ik en mijn fiets

Tot hier ging het goed...
Als klein meisje leerde ik fietsen. In eerste instantie natuurlijk met zijwieltjes, en later ook zonder. Toch was het fietsen niet aan mij besteed... Voordat ik goed en wel op gang was, werd ik al moe en moest ik afstappen. Dan vergaat de lust tot fietsen je snel!
Af en toe ging ik met de fiets op pad met mijn ouders en zus. Dan ging het fietsen een stuk beter. De hand van mijn vader in mijn nek zorgde ervoor dat ik flink snelheid maakte, zelfs als ik niet trapte. Ik slingerde dan ook veel minder!

Al met al fietste ik veel te weinig om er echt handigheid in te krijgen en vond ik fietsen altijd een beetje eng. Op de middelbare school deed ik af en toe nog een poging, maar ik kwam dan helemaal doodop aan op school. Niet echt handig aan het begin van de dag. Op mijn zestiende verjaardag kreeg ik van mijn ouders een snorfiets en was het fietsleed geleden.

Na mijn laatste hartoperatie in 2007 verbeterde mijn conditie aanzienlijk. Tijdens de hartrevalidatie gaf ik aan dat ik wel weer zou willen fietsen. De fysiotherapeut toverde een hele lage fiets tevoorschijn, en ik mocht fietsen in de sportzaal. Ai, dat viel tegen zeg! Rechtuit fietsen lukte me nog wel, maar een bochtje nemen was lastig. Door de lage snelheid viel ik gewoon om, echt gênant...
Er kwamen pilonnen aan te pas en ik mocht in die sportzaal opnieuw leren fietsen. Daarna mocht ik - samen met de fysiotherapeut - naar buiten.
Al snel bleek dat ik niet veel verder kwam dan een rondje over het parkeerterrein. Daarna sloeg de vermoeidheid snel toe. Maar daarvoor leek een goede oplossing voorhanden: een elektrische fiets!

2007 Oefenen bij de hartrevalidatie...
We bezochten diverse rijwielhandels in de regio, ik zocht op internet en struinde zelfs Marktplaats af.
Tjonge, die dingen zijn best duur! Maar ja, ik wilde erg graag fietsen dus ik besloot om toch een proefrit te gaan maken. Vervolgens diende het volgende probleem zich aan: alle fietsen waren te hoog...
Omdat ik nog altijd niet handig ben op de fiets, wil ik met mijn voeten bij de grond kunnen. De gewone damesmaten zijn dan voor mij veel te hoog. Een proefrit op een - voor mij - te hoge fiets
eindigde bijna in een ongeluk. Geen succes dus.
De ondersteuning van fiets viel me trouwens ook érg tegen, ik moest iedere keer veel kracht zetten om op gang te komen. Teleurgesteld ging ik weer naar huis.

Een tijdje later liep ik op goed geluk een plaatselijke rijwielhandel binnen. De eigenaar vroeg of ik iets speciaals zocht en ik vertelde dat ik vermoedelijk naar iets op zoek was dat niet bestond.
'Een hele lage damesfiets met veel ondersteuning, óók bij het wegfietsen en niet alleen wanneer ik snelheid heb'.
'Maar dat bestaat wel,' riep hij uit. Dan moet je een "Flyer" hebben!

En zo gebeurde het. Na een proefrit op zo'n Flyer was ik direct helemaal verkocht. Deze fietsen zijn gemaakt om in de bergen te fietsen en geven dus altijd ondersteuning. Ook wanneer je langzaam fietst of nauwelijks gang maakt.
Op een "gewone" fiets kan ik nog geen halve kilometer fietsen zonder helemaal buiten adem te zijn, maar op mijn flyer "vlieg" ik werkelijk over het asfalt!
Oké, de weersomstandigheden moeten gunstig zijn... Een zonnetje, niet te koud en weinig wind. Maar dat moet met deze heerlijke zomerse temperaturen toch geen probleem zijn?





vrijdag 24 juni 2016

Ik wou dat ik op mijn bed lag te janken...

De titel van dit blogbericht is een uitspraak van een goede vriend van mij, die ook een aangeboren hartafwijking heeft. Toen ik het hem voor het eerst hoorde zeggen, schrok ik ervan.
'Wat is er dan?' vroeg ik hem.
'Niets,' antwoordde hij, 'maar dan lag ik in elk geval op bed.'

Hoe herkenbaar is dat gevoel. Zo moe zijn dat je er heel wat voor over zou hebben om maar op bed te liggen. En deze vermoeidheid komt dan niet van een dag hard werken of een lange fietstocht, maar het is een vermoeidheid die er eigenlijk 's morgens bij het opstaan al is. Een vermoeidheid die ook niet altijd te verklaren is, zelfs niet door de artsen. Soms is het benauwde weer de oorzaak, maar meestal blijft het gissen.

Ik neem me tijdens zo'n dag dan ook regelmatig voor om de volgende dag een "beddag" te houden. Ik kom dan alleen uit bed om te eten en om naar het toilet te gaan. Dat laatste is door de plasmedicatie nog best vaak, gemiddeld zo'n 15 keer per dag...
Maar weet je wat nu zo vreemd is? Het lukt me bijna nooit om ook daadwerkelijk zo'n beddag te dóen. Tot een uur of tien in de ochtend gaat het nog goed. Vervolgens ga ik even in de woonkamer koffie drinken en zie ik dat ik een leuk mailtje heb gehad. Ach, dat kan ik wel even beantwoorden, denk ik dan. Vervolgens lees ik even ál mijn mail en geef ik op Facebook nog een paar mensen antwoord op vragen over voeding. Dat is toch zulk leuk en dankbaar werk!
En oh ja, ik moest ook nog een paar foto's bewerken voor mijn blog. Nu ik hier toch lekker zit kan ik dat ook wel even afmaken.
Voordat ik het in de gaten heb, is het bijna twaalf uur en is de ochtend voorbij. Na de lunch waag ik dan een nieuwe poging maar ook die mislukt over het algemeen jammerlijk. Rond drie uur houd ik het echt niet meer uit in bed en besluit ik dat een rondje lopen wellicht wel net zo gezond voor me is.
Tijdens de wandeling bedenk ik iets lekkers voor bij de maaltijd, en thuisgekomen ga ik daar direct mee aan de slag. Wat is dat koken toch leuk!
Na het avondeten en de koffie realiseer ik me dat ik toch nog wel erg moe ben. Maar morgen, dan doe ik een beddag!


Meer lezen? Er zijn (via het menu) meer onderwerpen te vinden:
- Toen tot nu
- Tricuspidalis atresie
- Overgewicht
- Voetstappen