zondag 19 maart 2017

Te plas en te onplas

Door mijn hartafwijking is mijn lichaam niet goed in staat om het overtollige vocht allemaal weg te pompen, en houd ik dus vocht vast.
Vroeger - voor mijn laatste hartoperatie - was dit héél veel en ik slikte dan ook een hoge dosering 'plastabletten'. Na de operatie kon ik gelukkig met minder medicatie toe, maar ondanks het zoutarme dieet hield ik ook toen nog redelijk veel vocht vast.
De grote verandering hierin ontstond toen ik begon met Grip op Koolhydraten (GOK). Al binnen enkele dagen verloor ik enorm veel vocht en moest ik plastabletten gaan minderen. Nu zijn we ruim drie en half jaar verder en ik kan toe met 75% minder plasmedicatie dan vóór GOK. En dit terwijl ik nu géén zoutarm dieet meer volg. Sterker nog, ik houd juist vocht vast als ik te weinig zout eet.
Bij een lage bloeddruk zit er letterlijk té weinig druk achter het vocht en plas ik het niet uit. Mijn bloeddruk is van zichzelf al niet hoog, en als ik zoutarm eet wordt hij nóg lager. En inderdaad, er is dan gewoon te weinig druk om het vocht af te voeren!
Wanneer het zout dat ik eet uit slechte voeding komt zoals chips, pizza's en koek, werkt het averechts. Dan word ik er beroerd van! Mijn lichaam heeft het liefst échte pure voeding zonder onnodige toevoegingen. Daarop functioneer ik het best!

Maar goed, hoewel de hoeveelheid plastabletten niet meer hoog is, blijven het vervelende pillen. Iedere ochtend stel ik mezelf dezelfde vraag: 'wanneer neem ik vandaag mijn plaspillen?'
Als ik namelijk geen rust neem na het innemen van deze tabletten, werken ze niet. Mijn lijf moet energie gebruiken om het vocht af te voeren, en als ik me al inspan werkt het gewoon niet.
Maar wat als ik een dagje weg moet? Dan neem ik ze vaak voor dag en dauw, zodat ik 'uitgeplast' ben als ik vertrek. Maar de wekker op 6 uur zetten als je om 9 uur van huis moet is géén fijn gevoel!
Een keer of acht naar het toilet moeten als je in de bioscoop zit is echt niet grappig. Ook bij een dagje shoppen is het knap lastig.
Tegenwoordig kan ik de tabletten gelukkig bij uitzondering een keer overslaan, mits ik me qua voeding goed gedraag. Toch durf ik dit niet te vaak te doen, want ik weet nog hoe het voelt om érg benauwd te zijn van een teveel aan vocht.
Voorlopig plas ik dus nog te plas en te onplas...



zaterdag 4 maart 2017

Een klant, wat irritant!

De mensen die mij kennen weten dat ik geen persoon ben die snel ruzie maakt. Niet omdat ik makkelijk over me heen laat lopen of zo, maar omdat ik een hekel heb aan ruzie.
Mijn hartritme reageert altijd direct op onenigheid en wanneer ik me enorm boos maak resulteert dat bij mij in een ritmestoornis. Ik kan gelukkig zeggen dat dit hoogst zelden gebeurt...

Afgelopen week maakte ik wel wél enorm boos en ik zal jullie vertellen waarom...
Toen ik bijna negen jaar geleden van Ermelo naar Harderwijk verhuisde, moest ik een andere apotheek zoeken. Ik koos een apotheek in de buurt, omdat je daar goed kunt parkeren. Een beetje een onnozele reden natuurlijk, maar ik had destijds geen beter criterium.
De eerste jaren ging het eigenlijk prima en had ik geen klachten. Langzaam maar zeker merkte ik dat er steeds meer fouten werden gemaakt.
De apotheek was gegroeid, verhuisd en er was veel meer personeel gekomen.
Veranderingen in medicatie werden niet goed weergegeven in de computer, ik kreeg niet altijd de goede hoeveelheid pillen mee, de bestelde medicijnen waren niet klaar, een recept was op de verkeerde plek beland... enzovoorts. Geen grote drama's, maar het waren kleine irritaties.
Dit vooral om het eigenlijk bijna altijd leidde tot extra wachttijd.
En zoals dat gaat met kleine irritaties, als het er veel worden veranderen ze zo maar in een flinke frustratie.
Nadat er onlangs bij de levering van de chronische medicatie voor drie maanden - een shopper vol! - weer diverse dingen niet klopten, begon ik mijn geduld een beetje te verliezen.
Toen ik dus hoorde dat ik binnenkort moet worden geopereerd en voor de anesthesist een actuele medicijnlijst van de apotheek mee moet nemen, besloot ik ze te bellen om een afspraak te maken.

Dit gesprek verliep ongeveer zo:
'U spreekt met Martine van den Brink. Omdat ik binnenkort naar de anesthesist moet omdat ik onder het mes moet, zou ik graag even mijn medicatielijst door willen nemen. Omdat ik het niet prettig vind om dit even aan de balie te doen wanneer er veel wachtenden zijn en weinig tijd, zou ik hiervoor graag even een afspraak maken. We kunnen er dan even rustig naar kijken.'

'Tja, een afspraak... Moet dat met de apotheker of kan een assistente dat doen?'

'Nee hoor, dat is niet nodig, een assistente is prima. Het gaat er alleen om dat de lijst goed up to date is en de juiste doseringen vermeld worden. Er is de laatste tijd ook weer wat veranderingen aangebracht door de cardioloog.'

'Kan dat dan nu niet even aan de telefoon?'

- zucht -

'Nee, ik gaf net al aan dat het een flinke lijst is en wil die graag even samen rustig doornemen. 

'Als u dat per se wilt... Hoeveel tijd heeft u dan nodig denkt u?'

 - pardon? -

'Ongeveer 15 minuten lijkt me...'

'Ik zal het op het afsprakenbord zetten, we zien u dan komende maandag om half twaalf.'


Geen prettig gesprek, maar ik had mijn afspraak. Het trieste is dat er in de apotheek in het verleden een bord hing met het opschrift 'vragen over uw medicijnen? Maak een afspraak!'
Afgelopen maandag stond ik dus keurig om half twaalf bij de balie van de apotheek. 'Een afspraak zegt u? Met wie dan? Gaat u maar even zitten...'.
Ik hoorde de assistenten achter de balie overleggen en smoezen over de vraag wie dat moest gaan doen. Het stond duidelijk niet op het afsprakenbord!
Na ruim tien minuten was ik er klaar mee. Ik heb me opnieuw bij de balie gemeld met de mededeling dat ik weer naar huis zou gaan. 'Ja, maar mijn collega die u gaat helpen is aan de telefoon', werd me verteld als reden dat ik moest wachten.
En daarom wilde ik nu juist een afspraak maken! Zodat ik eens níét zinloos twintig minuten hoef te wachten tot er iemand tijd heeft! Blijkbaar kon van de vijftien dames die er liepen, maar één me te woord staan, en die was aan de telefoon!
'Met een arts', zei ze er volgens nog nadrukkelijk bij. Oftewel: een arts is belangrijk, u niet!

De illusie dat ik belangrijk voor hen was, had ik inmiddels allang niet meer. Ik heb de apotheek verlaten en me dezelfde dag over laten schrijven naar een andere apotheek. Wat een ontzettend onprofessioneel gedrag zeg... Hoezo, de klant is koning?

maandag 13 februari 2017

Ik wil me er niet mee bemoeien, maar...

Komt deze zin je bekend voor? Heb jij ook mensen in je directe omgeving die zich niet met jou willen bemoeien, maar toch even duidelijk hun mening geven?
Zodra ik iemand die zin hoor zeggen, weet ik dat er vervolgens een 'goed advies' volgt. Een advies waar ik negen van de tien keer helemaal niets mee kan.
"Ik wil me er niet mee bemoeien, maar... misschien moet je het toch wat rustiger aan doen?!"
"Ik wil me er niet mee bemoeien, maar... ik denk dat je wat te veel op bed ligt..."
"Ik wil me er niet mee bemoeien, maar.... misschien moet je toch wel wat meer koolhydraten eten."

Ach hoe makkelijk voorzien we een ander van goedbedoeld advies. Het klinkt ook echt alsof je meedenkt met de ander nietwaar? Jij snapt het probleem en hebt een oplossing!
Helaas is deze goedbedoelde oplossing maar zelden de goede. Daarbij heb ik bij iedere oplossing wel een nieuw probleem.

Gelukkig heb ik in mijn omgeving niet al te veel personen die zich op een vervelende manier bemoeien met mij en mijn manier van leven. Mijn moeder heeft nog wel eens een advies, maar vaak heeft ze dan wel een punt te pakken. Ze kent me ook erg goed natuurlijk.
Van goede vrienden stel ik hun advies ook op prijs. Toen ik voor de jaarwisseling aan een van mijn beste vrienden liet weten dat ik het niet zag zitten op tot ná middernacht op te blijven dus dat ik de jaarlijkse bijeenkomst af wilde zeggen, kreeg ik de wind van voren.
"Ik wil me er niet mee bemoeien, maar nu ga je dus de rest van je leven voorkomen dat je moe wordt? Nooit meer een avond uit? Nou, zo zou het voor mij niet hoeven hoor!"
Au, die kwam aan. Maar ik werd ook aan het denken gezet en de volgende dag werd het hotel voor oudejaarsnacht geboekt. We hadden een fantastisch gezellige avond en ik ben blij dat ik gegaan ben!

Maar eerlijk is eerlijk, dit is een uitzondering.
Heb jij soms ook last van bemoeizucht, al dan niet goedbedoeld? Hoe ga jij daar mee om?

zaterdag 21 januari 2017

Tien jaar!

Deze week was het alweer tien jaar geleden dat ik mijn laatste hartoperatie onderging. Hoewel er ná die tijd alweer veel gebeurd is, lijkt het toch nog maar zo kort geleden. Het was natuurlijk ook een ongelooflijk spannende periode, voor zowel mij zelf als mijn familie en vrienden. Zulke dingen vergeet je niet zomaar.

Destijds zei ik tegen mijn cardioloog dat ik blij zou zijn met tien jaar extra en dat meende ik van harte. Als je ervóór staat lijkt tien jaar namelijk best lang. Maar ja, die tijd is voorbijgevlogen!
Toen ik van de week tegen iemand zei dat het nu een beetje voelt alsof mijn houdbaarheidsdatum voorbij is, zei deze persoon: "Maar met je nieuwe koolhydraatbeperkte eetpatroon heb je toch voor tien jaar bijgetekend?"
Kijk, daar houd ik van! Positief zijn en uitgaan van nieuwe mogelijkheden. Ik voel me namelijk nog lang niet 'over de datum'. Natuurlijk word ik ouder en gaat mijn conditie wel wat achteruit, maar tegelijkertijd geniet ik optimaal van alle dingen die ik nog wél kan doen.

Het wordt naarmate ik ouder word wel lastiger om oorzaken van bepaalde lichamelijke klachten te achterhalen. Wanneer ik twintig jaar geleden vocht vasthield, kwam dat altijd van het hartfalen. Tegenwoordig weet ik dat niet meer zeker. Ben ik soms al in de overgang? Zijn mijn hormonen op hol? De cardioloog weet het niet, dus ik al helemaal niet. Een plaspilletje extra dan maar.
Daarnaast heb ik soms andere klachten die helemaal niets met mijn hart te maken hebben, maar gewoon met het ouder worden. Het PHPD-syndroom heet dat volgens manlief... Pijntje hier, pijntje daar.
Op de incidentele plaspil na slik ik het liefst zo min mogelijk extra medicijnen. Hoewel ik vroeger eigenlijk alles klakkeloos innam wat de dokter voorschreef, ben ik tegenwoordig veel sceptischer. Waarom zou ik bijvoorbeeld medicatie voor jicht blijven gebruiken als ik al tien jaar geen jicht meer heb en alle risicofactoren weg zijn? Ik zie geen reden en ik ben dus gestopt. Ik ben benieuwd wat de cardioloog daar volgende maand van vindt...


donderdag 5 januari 2017

Goede voornemens...

Heb jij goede voornemens gemaakt voor 2017? Of doe jij niet aan goede voornemens?
Ik wel! Ik ben zo'n type dat eigenlijk altijd vol zit met goede voornemens en met de jaarwisseling wordt het nog een tikkeltje sterker. Ik weet namelijk dat ik nog best veel kan verbeteren aan mezelf. Vraag maar aan mijn man, hij zal dit direct bevestigen 😊

Nu weet ik natuurlijk wel dat ik goed ben zoals ik ben. Ik heb ook echt geen enorm minderwaardigheidscomplex waardoor ik 'beter' zou moeten worden. Het is gewoon een feit dat ik - af en toe - domme dingen doe. Dingen waarvan ik achteraf ook weet dat ze dom waren. Daarnaast is er nog een aantal dingen die ik graag wél zou willen doen en die ik nalaat.
Oké, ik geef jullie van beide categoriën een paar voorbeelden:
  • Te veel willen doen in korte tijd en dan (over)vermoeid raken
  • Moeilijk 'nee' kunnen zeggen tegen leuke dingen
  • Te veel tijd achter mijn tablet en PC doorbrengen
  • Mijn echtgenoot op de huid zitten over wat hij zou moeten doen
  • Minder energie besteden aan De keuken van Martine
  • Ik zou nóg gezonder willen eten (Ja echt, dat kan makkelijk!)
  • Ik zou dagelijks stille tijd willen houden
  • Ik zou meer tijd willen nemen om te lezen (Netflix vreet tijd)
Dit zijn zo maar een paar van mijn goede voornemens. Met sommige ben ik al in de afgelopen periode begonnen. Ik heb bijvoorbeeld Candy Crush van mijn tablet verwijderd en ik merk dus nu hoeveel tijd ik daaraan spendeerde. Wat een flauwekul!
Op mijn kookblog legde ik al uit waarom ik minder recepten zal maken komend jaar. Mijn blog is mijn hobby en dat moet zo blijven, er moet geen druk op komen. Niemand is afhankelijk van mijn recepten, al maak ik mezelf dat soms wijs. Mijn ego wil ook wat!

Poeh, als ik dit zo teruglees wil ik best veel. Hoe moet dat nu met mijn grootste voornemen: Minder dingen die MOETEN? Ik ga dat allemaal nooit redden natuurlijk. Houd er dus vooral rekening mee dat de Martine die jullie kennen het komende jaar niet heel erg zal veranderen...

Ik weet nu al wat mijn goede voornemen voor 2018 wordt: Minder goede voornemens!

woensdag 21 december 2016

Kerstkaartenkriebels

Begin november krijg ik al er last van: de kerstkaartenkriebels.
Wat voor kaarten zullen we dit jaar versturen? Zullen we ze laten drukken of maak ik ze weer zelf? Is de adressenlijst eigenlijk wel compleet? Kan ik de kerstzegels van vorig jaar nog gebruiken?
De afgelopen twee jaren werd het voor me beslist. In 2014 werden de bestelde gedrukte kaarten pas ná Kerst bezorgd en vorig jaar was ik net terug uit het ziekenhuis en was kaarten schrijven dus geen optie. Maar ja, dit jaar kon ik eigenlijk geen enkele goede reden bedenken om het níet te doen.

Gelukkig is daar dan manlief die zonder moeite meerdere redenen uit zijn mouw schudde.
'Ze denken nu toch al dat we geen kaarten meer sturen'.
 Hmmm... daar zit wat in.
'Het geeft zoveel extra werk en drukte en je bent in deze periode altijd al zo snel moe.'
Dat is wel zo ja, daar heb je wel een punt. 
'Er zijn steeds meer mensen die geen kaarten meer sturen nu er zoveel contact is via internet.'
Ook dat kan ik natuurlijk niet ontkennen. Zelfs in de krant las ik dat er elk jaar 15 miljoen minder kerstkaarten worden verstuurd. 
'Je kunt er ook over bloggen, dan bereik je ook bijna iedereen en dan kost het je geen energie. Je kunt dan altijd nog een paar kaarten apart versturen aan een paar mensen...'
Schat, wat een geweldig idee! 





Wij wensen jullie allemaal hele fijne, gezegende kerstdagen 

&

 alle goeds voor 2017!

zaterdag 17 december 2016

Wild gourmetten...

'Wat gaan jullie doen met Kerst?'
'Wij gaan wildgourmetten...'

Of ik het nu wil of niet, ik heb daar direct beeld bij. Ik zie een kamer vol mensen druk door elkaar heen rennen, van afstand  wat in hun pannetje gooien en daar hard bij praten.
Normale mensen denken natuurlijk direct aan heerlijke wildgerechten met kalkoen, fazant en ree. Ik niet.

Al mijn hele leven heb ik iets gehad met de Nederlandse taal. Het is me als het ware met de paplepel ingegeven, want ook mijn ouders zijn echte taalfanaten. Vroeger deden we thuis veel spelletjes met taal en we hadden daar allemaal veel plezier in. Sinterklaas draaide om de gedichten, niet om cadeautjes en surprises.
Soms vraag ik mezelf af waarom ik eigenlijk geen Nederlands ben gaan studeren, hoewel ook de pabo natuurlijk wel een link met taal heeft.

Een vervelende eigenschap van mij is dat ik me nogal stoor aan andermans spelfouten. Op websites van bedrijven horen mijns inziens geen taalfouten te staan. Dat iemand in zijn of haar Facebookstatus een spelfout maakt is tot daar aan toe, maar correspondentie, websites en reclamemateriaal van bedrijven horen foutloos te zijn. Wanneer ik een grove spelfout zie stuur ik meestal even een mailtje... 😃
Het direct verbeteren van mensen wanneer ze iets verkeerd zeggen, probeer ik af te leren. Niet iedereen blijkt daarvan gecharmeerd te zijn namelijk...

Onderstaand gedicht geeft treffend weer hoe ontzettend moeilijk de Nederlandse taal is:

Nederlands
Het meervoud van slot is sloten
maar het meervoud van pot is geen 'poten'.
Zo zegt men altijd één vat, twee vaten
maar wie zou zeggen één kat, twee 'katen'? 

Wie gisteren ging vliegen, zegt heden: 'ik vloog'
dus zeg je misschien ook van wiegen: 'ik 'woog'
Nee mis, want 'ik woog' is afkomstig van 'wegen'
maar is nu 'ik voog' een vervoeging van vegen?

En het woord zoeken vervoegt men: 'ik zocht'
en hoort blij vloeken misschien ook 'ik vlocht'?
Alweer mis, want dat is afkomstig van vlechten
maar 'ik hocht' is geen vervoeging van hechten.

Bij roepen hoort 'ik riep', maar bij snoepen geen 'sniep'.
bij lopen hoort 'liep', maar bij slopen geen 'sliep'.
Want dat is afkomstig van het schone woord 'slapen'
maar zeg nu weer niet 'ik riep' bij het woord rapen.

Want dat komt van roepen, en je ziet nu terstond
zo draaien wij vrolijk in een kringetje rond.
Van raden komt niet 'ried', ook van baden geen 'bied'
want dat komt van bieden ('k hoop dat je 't nog ziet).

Ook komt hiervan 'bood' maar van wieden geen 'wood'.
Je  ziet de verwarring, die is akelig groot.
Nog talloze voorbeelden kan ik je geven
want 'gaf' hoort bij geven, maar 'laf' niet bij 'leven'.

Men spreekt van: wij drinken en hebben gedronken,
maar niet bij hinken, wij hebben 'gehonken'.
Het volgende geval is bijna te bont
bij slaan hoort 'ik sloeg', niet 'ik sling' of 'ik slond'.

Bij staan niet 'ik stoeg' of 'ik sting', maar ik stond
bij gaan hoort 'ik ging' en niet 'ik goeg' of  'ik gond'.
Een mannetjeskat noemt men doorgaans een kater
hoe noemt met een mannetjesrat dan? Een 'rater'?