zaterdag 20 januari 2018

Arie schrijft: depressie

Vorige maand vertelde ik in een blogbericht over de opname van mijn man Arie en de zorgen daar omheen. Inmiddels zijn we een paar weken verder en is hij gelukkig weer helemaal thuis.
Op zijn blog 'Arie schrijft' deelde hij vandaag een bericht waarin hij vertelt hoe hij de afgelopen periode heeft ervaren.

Depressie

Achteraf gezien deden de eerste symptomen zich al enkele jaren geleden voor: een beetje somber, niet zo erg in mijn hum. Ik dacht: het gaat vanzelf wel over. En het ging in het begin ook over, met een nacht goed slapen en leuke dingen doen. Ik vond het iets, wat iedereen een keer overkomt; niets aan de hand dus.
Maar de somberheid kwam weer terug. Opnieuw een positieve impuls zien te vinden. En opnieuw lukte het.
Sluipend, ongemerkt volgden de neerslachtige periodes elkaar steeds vaker op, werden erger en duurden langer. Het kostte me steeds meer moeite, om er overheen te komen. Het concentratievermogen en het geheugen namen in sneltreinvaart af. Op het laatst dacht ik, dat ik dement begon te worden. Dit leidde tot een nog verdere toename van de depressiviteit.  Voor de buitenwereld kon ik het lange tijd nog redelijk verbergen, maar Martine had natuurlijk al lang in de gaten dat het niet goed met me ging. Eerder nog dan dat ik het zelf goed en wel besefte.
O ja, er waren genoeg leuke momenten tussendoor. Het uitbrengen van een nieuwe roman in maart vorig jaar, was een waar feest voor me. Daar heb ik erg van genoten!
Maar halverwege de zomer ging het definitief mis. Het optimisme was helemaal weg. Van elke mug maakte ik een olifant, ik was constant neerslachtig en er cirkelden voortdurend negatieve gedachten in mijn hoofd. Er drong niets meer tot me door en ik trok me steeds verder terug in mijn eigen wereldje.
Een doktersbezoek dan maar. Gelukkig kende mijn huisarts me inmiddels wel. Natuurlijk schreef hij me antidepressiva voor, maar dat vond hij niet genoeg. ‘Er is veel meer met je aan de hand, dan alleen maar wat somberheid. Je moet maar eens met een psychiater gaan praten.’
‘Nou ja, als jij dat nodig vindt…,’ was mijn respons. Ik had helemaal geen zin om mijn hele hebben en houden met een onbekende zielenknijper te delen.
‘Ja. Dat vind ik nodig,’ was het resolute antwoord.

Er was uiteraard een wachttijd, maar toch stond er vrij snel een psychiatrisch verpleegkundige op de stoep. Aan haar heb ik verteld wat me zoal dwars zat. Daarbij vertelde Martine dat ook zij de dagelijkse gang van zaken niet meer volhield, met mij in mijn toestand. Er was bij haar sprake van een burn-out, bleek niet snel daarna. De verpleegkundige stelde voor om me op de psychiatrische afdeling van het GGZ op te laten nemen.
Dat was wel even slikken. Was het zo erg met me gesteld? Ik was toch niet suïcidaal? Nee, dat was ik niet, maar het was ook niet de bedoeling dat ik het worden zou. Daarbij: inderdaad was het zo dat ik helemaal geen zin meer in het leven had. Ik zou het prima vinden als ik de volgende dag mijn laatste adem zou uitblazen. Dus: het was wel degelijk erg met me gesteld.
Begin november volgde een opname in het Centrum voor Ouderenpsychologie in Ermelo. Er volgden weken waarin naar mijn idee niet veel gebeurde. Ik had rust, volgde zo mijn therapieën en liet de dagen aan me voorbijgaan. Maar langzaam maar zeker knapte ik wel wat op. De rust en de regelmaat deden me goed en natuurlijk deden de medicijnen inmiddels ook hun werk. Het was een leuke groep mensen op mijn afdeling en onderling konden we elkaar soms steun bieden. Mooie mensen die hun kwetsbaarheden hadden, of ooit een dreun in het leven hadden opgelopen. Allemaal hard werkend aan hun herstel.
Terwijl ik ginds langzaamaan opknapte, ging het met Martine ook weer wat beter. Bij mijn vertrek was ze helemaal uitgeput, maar ook zij kreeg rust en daardoor begon ze weer iets energie terug te krijgen.
Na verloop van tijd mocht ik een halve dag naar huis. Dat was gezellig. Daarna volgde een dag en een nacht, daarna weer wat langer. Ik begon weer zin in het leven te krijgen en kreeg tot mijn eigen verbazing mijn humor weer terug. Mooie ontwikkelingen.
Half januari nam ik afscheid op de afdeling. Nee, ik ben er nog niet! Ik moet er hard aan werken om een nieuw evenwicht te vinden. Waarin ik mij niet te veel op de hals haal, maar waarin ik ook niet weg ga zitten suffen achter de geraniums. Een echte diagnose is er nog niet gesteld, omdat er verschillende dingen tegelijkertijd spelen. Maar ADD is een stickertje, wat je me op zou kunnen plakken.
Ook Martine moet – mede door haar hartafwijking – zichzelf goed ontzien. Ze is nog steeds snel moe en moet niet te veel hooi op haar vork nemen.
Ik heb in deze periode trouwens iets heel moois ontdekt: ik heb ondervonden, dat ik familie en vrienden heb die veel van me houden. Stuk voor stuk uitten ze ieder op hun eigen manier hun medeleven, of ze dachten aan ons in hun gebed. Het heeft me heel veel steun gegeven. Maar bovenal hebben Martine en ik ontdekt, dat we na negen jaar huwelijk nog steeds stapelgek zijn op elkaar en dat we met elkaar verder willen. Ik ben een steenrijk mens!


Met dit blogbericht doe ik mee aan de #bloghop van december/januari van de christelijke webloggers met als thema 'tussen oud en nieuw'.

woensdag 27 december 2017

En toen werd het stil...

Zoals jullie gemerkt hebben was het de laatste tijd nogal stil op mijn blog. Helaas betekende dit niet dat het er in ons leven ook rustig aan toe ging. Integendeel.

Mijn man Arie en ik zijn in de laatste maanden door een moeilijke periode gegaan. Al enkele jaren merkten we dat het concentratievermogen en het geheugen van Arie achteruit leken te gaan. Het afgelopen halfjaar nam dit echter verder toe en werd het zorgwekkend.
Na enkele maanden flink samen tobben, besloten we hulp te vragen. Het kon zo niet langer.
Gelukkig ondernam de huisarts direct actie en schakelde hij de GGZ in. Enkele weken daarna kon Arie worden opgenomen voor observatie en onderzoek.

Inmiddels zijn we ruim zeven weken verder. Een echte diagnose is er nog niet gesteld, maar wél is duidelijk dat het niet om alzheimer of dementie gaat. Toch een opluchting.
Wat het wel is en wat de mogelijke behandeling hiervoor is zullen we in de komende weken horen. Inmiddels beginnen we beiden een beetje te herstellen en komt er weer licht aan het einde van de tunnel...

Terugkijkend op de periode vóór opname realiseren we ons dat we veel te lang gewacht hebben met het inschakelen van hulp, waardoor we beiden erg oververmoeid zijn geraakt. Bij Arie leidde dit naast de bestaande klachten tot een depressie en bij mij tot een burn-out. We hebben veel te lang gedacht het probleem op eigen kracht te lijf te kunnen gaan, en ons lijf maakt dat nu pijnlijk duidelijk.

Vreemd eigenlijk dat in een land waarin alles lijkt te kunnen en te mogen, hersenproblemen nog altijd taboe zijn. Op een verjaardag vertellen dat je partner zijn been lelijk heeft gebroken is véél makkelijker dan vertellen dat zijn hersens niet meer zo goed lijken te werken...
Toch krijgen we nu veel lieve, bemoedigende reacties van mensen om ons heen. Ook horen we ineens van anderen dat ze dit probleem herkennen of er zelf mee te maken hebben gehad. Het komt dus veel vaker voor dan we dachten!

De hulp en begeleiding die nu geboden wordt doen ons enorm goed. Mét deze hulp komen er in de toekomst vast oplossingen waardoor we gewoon samen verder kunnen. Want dat hebben we deze periode ook herontdekt: We houden van elkaar en willen sámen verder!

Mede namens Arie wens ik jullie allemaal het beste voor 2018. Zijn er problemen in jouw omgeving? Vraag om hulp, het helpt écht!



vrijdag 10 november 2017

Scheurbuik

Enkele maanden geleden ontdekte ik dat bij het aanspannen van mijn buikspieren een bolling ontstond midden op mijn borstbeen. Direct gingen alle alarmbellen rinkelen, ik had dit eerder meegemaakt!
Een aantal jaren geleden was het litteken dat was gemaakt bij een pacemaker-implantatie namelijk gescheurd op exact dezelfde plaats. Toen was het een kleine breuk, maar nu leek mijn hele buikinhoud wel naar buiten te willen komen. Een angstig idee.
De cardioloog besliste in september dat een chirurg de breuk zou moeten beoordelen en dat ze dan daarna in overleg zouden beslissen of er weer geopereerd zou moeten worden. Tot die tijd moest ik er wel voorzichtig mee zijn en bij voorkeur een strak hemd dragen dan tegendruk geeft. Zo'n ding noemen ze een step-in. Het zit zo strak dat je er in moet stappen, je krijgt het met geen mogelijkheid over je hoofd aangetrokken...

Afgelopen woensdag kon ik (eindelijk!) terecht bij de chirurg in Zwolle. Omdat de breuk inmiddels groter was geworden en ik er best wat last van heb, had ik eigenlijk al ingecalculeerd dat er weer geopereerd zou moeten worden.
Hij bekeek de breuk en voelde hoe groot hij precies is. Dat was wel even pijnlijk...
De breuk begint tussen mijn borsten en eindigt bij mijn navel. Mijn hele buikwand is dus eigenlijk 'gescheurd', precies op de plek waar het litteken van de hartoperaties zit.
De chirurg legde uit dat dit veel voorkomt bij hart- en buikoperaties, en dat veel mensen het laten corrigeren omdat het een erg gek gezicht is. Toch raadde hij me af om dat te doen.
'Als het aan de littekenbreuk ligt, kun je er 120 mee worden', zei hij. 'Het is niet gevaarlijk, je organen kunnen er niet uitvallen. En aangezien een operatie ook weer allerlei risico's met zich meebrengt, zou ik je dat zeker NIET adviseren'.

Duidelijke taal, daar houd ik van. De beslissing was dan ook snel genomen, ik ga me voorlopig niet laten opereren. Dat het er gek uitziet, vind ik totaal onbelangrijk. Met kleding aan zie je er trouwens niets van! Naarmate ik méér last van de breuk krijg, mag ik mijn beslissing altijd heroverwegen.
Een beetje een raar idee blijft het eerlijk gezegd wel. Mijn organen mogen dan niet naar buiten kunnen vallen, het voelt wel een beetje raar, zo'n scheurbuik....

dinsdag 31 oktober 2017

En de winnaar is...

Omdat ik de vorige bloghop van de christelijke webloggers had gewonnen, mocht ik het thema kiezen voor de bloghop van september/oktober. Ik koos het thema 'Rood'.

Toen ik zelf over dit thema nadacht, gingen mijn gedachten alle kanten op. Wat zijn er veel associaties bij die kleur! Rood past bij de liefde, bij het hart, bij bloed, bij Christus aan het kruis.
Thirza schreef bijvoorbeeld over de liefde die ze ondervond in Taizé en hoe de kleur rood daar voor haar ging leven.

Maar rood kan blijkbaar ook veel negatieve gedachten oproepen... Zo schreef Chiel over het schaamrood dat hem op de kaken staat wanneer hij niet-christenen meeneemt naar de kerk. Lineke vertelde hoe haar spaargeld op onverklaarbare wijze toe leek te nemen, totdat ze ontdekte dat je ook rood kunt staan...
Margé deelde haar verhaal over een ontmoeting aan de kassa, waar een gesprek over rode wijn én een vooroordeel ontstond.

Tenslotte was er nog het gedicht van Heleen over haar rode bril en daarmee is zij de winnares geworden van deze bloghop. Toen ik haar gedicht las, kreeg ik een brok in mijn keel en toen ik het vervolgens aan mijn man voorlas, rolden er tranen over mijn wangen.
Heleen, je hebt mijn hart geraakt en bent daarom de verdiende winnaar!


Mijn zus Wendy Born en ik hadden gehoopt dat er met een tweemaandelijkse bloghop van de christelijke webloggers méér inzendingen zouden komen, maar helaas is dat niet het geval. Daarom hebben we besloten de bloghop opnieuw maandelijks te gaan organiseren. Heleen Visser is dus de host voor de maand november. We willen alle toekomstige hosts vragen een veelzijdig thema te kiezen, zodat zo veel mogelijk bloggers geïnspireerd kunnen raken!
Meer informatie over de bloghop vind je HIER.

dinsdag 26 september 2017

Kaartenhuis

Half september was het eindelijk zover: ik had een afspraak met mijn cardioloog in Zwolle.
Nadat ik in augustus in korte tijd extreem moe was geworden en vocht vasthield, wilde ik maar niet opknappen. De vermoeidheid bleef en ook had ik nog steeds extra plastabletten nodig.
Ik was dus erg benieuwd naar wat de cardioloog zou zeggen en of er wat bijzonders te zien zou zijn op de echo.

Omdat ik al een mail had gestuurd waarin ik mijn klachten had uitgelegd, was de cardioloog op de hoogte toen ik binnenkwam. Hij nam maar liefst een uur de tijd om de problemen te bespreken en de mogelijkheden om weer 'op de been' te komen door te nemen.
Volgens hem heb ik mijn hart in de vakantie langzaam maar zeker helemaal uitgeput en gaat het een tijd duren voordat ik weer op krachten kom. Hij verwoordde het zo: "Jouw lichaam is een zorgvuldig opgebouwd kaartenhuis. Aan de buitenkant lijkt het heel wat, maar het is ontzettend wankel. Bij een flinke windvlaag stort het in."
En ja, die vakantie waarin ik iedere dag een beetje meer vermoeid raakte, was dus te veel. Het kaartenhuis is ingestort...

Aan dit consult heb ik gemengde gevoelens overgehouden. Het beeld van het kaartenhuis was confronterend. Aan de ene kant ben ik blij en dankbaar dat er geen ernstige dingen gevonden zijn, maar aan de andere kant vind ik het een angstig idee dat ik mezelf in een paar dagen zó uit kan putten. Ja, ik was moe, maar ik ben zo váák moe. Waarom liep het dan nu zo uit de hand? Waarom heb ik dit niet tijdig gemerkt? Hoe kan ik dit in de toekomst voorkomen?

Antwoorden op al deze vragen heb ik nog niet. De vermoeidheid neemt helaas nog nauwelijks af en ik ben meer ín bed dan eruit. Zelfs al krabbel ik de komende maanden weer wat op, dan kan ik in de toekomst vermoedelijk niet meer alles doen wat ik deed. Dat voelt als een stukje 'verlies' en ik moet dat een plaatsje geven.
Dat zal me overigens wel gaan lukken. Nu ben ik soms een beetje verdrietig, maar ik vind de vrolijke, gezellige Martine ongetwijfeld op korte termijn weer terug. Al met al blijft het namelijk een enorm wonder dat ik er nog bén en dat ik nog steeds heel veel wél kan. Ik realiseer me dat heel goed en vind dat reden genoeg om weer te gaan knokken om mijn conditie op te bouwen.
Ik ga binnenkort maar eens een lijstje maken van leuke dingen die wél lukken en die ik deze winter wil gaan doen...




vrijdag 15 september 2017

Boekrecensie - Voeding en Welvaartsziekten

Al enige tijd was ik op zoek naar een boek, waarin duidelijk werd uitgelegd wát nu precies gezonde voeding is en waarom.
Dus geen boek met recepten, maar een 'wetenschappelijk' verhaal over voeding met heldere uitleg die ook voor een leek zoals ik goed te begrijpen is.
Er worden namelijk ontzettend veel fabeltjes verkondigd als vastgestelde feiten. Soms zie je door de bomen het bos niet meer.
Yvonne Lemmers raadde mij het boek 'Voeding en Welvaartsziekten' van Marijke Samsom aan.

Ik kocht het boek en begon er in te lezen tijdens mijn vakantie.
Hoewel ik de afgelopen jaren behoorlijk veel geleerd heb over voeding en de werking ervan in je lichaam, was ik direct zowel geboeid als geschokt door de uitleg van Marijke. Manlief heeft bij veel diners tijdens onze vakantie mijn verhalen over dit boek moeten aanhoren, ik kon er bijna niet over ophouden. Ongelooflijk wat zij beschrijft en hoe dat in tegenstelling is met alles wat ik vroeger leerde over voeding.

Door 'Grip op Koolhydraten' waren mijn ideeën al behoorlijk veranderd, maar dit boek was voor mij werkelijk een openbaring. Marijke Samsom beschrijft de meest bekende huidige welvaartsziekten, en hoe je deze voor een groot deel zelf kunt voorkomen. Gelukkig legt ze tot in detail uit wát dan gezond is en wat de ongezonde producten bewerkstelligen in je lichaam.
Krijg je kanker van rood vlees? Slippen je aderen dicht van verkeerd vet? Op dit soort vragen geeft zij helder en duidelijk antwoord. Bij veel antwoorden wordt verwezen naar wetenschappelijke studies, zodat je je desgewenst nóg dieper in de materie kunt verdiepen.

Naast een heldere uitleg over hoe we gezond kunnen blijven, bespreekt ze ook een heel aantal 'sprookjes' over voeding en gezondheid. Uitgebreid gaat ze bijvoorbeeld in op 'het sprookje over te hoog cholesterol', 'de fabel over het foute vet' en 'het sprookje van het foute zout'. Wat heerlijk om zo klip en klaar te lezen hoe het nu werkelijk in elkaar steekt! Mijn gevoelens over wat de overheid ons leert over voeding, veranderde tijdens het lezen langzaam van onbegrip naar frustratie en tenslotte naar woede. Want wat Marijke kan uitzoeken en vaststellen, kan de overheid ook achterhalen! Er is maar één reden waarom dit niet gebeurt: geld.
In hoofdstuk 3 - Handleiding goede voeding voor iedereen - stelt Marijke Samsom het volgende: "De richtlijnen van de overheid voor goede voeding inspireren in feite iedere consument tot foute keuzes. Dit geldt voor alle mensen: jong, oud, gezond of ziek."
Dat is me nogal wat!

In het boek worden ook de vitamines en mineralen stuk voor stuk toegelicht. Waar heb je ze voor nodig? Waar zitten ze in? Is het verstandig of zelfs noodzakelijk om er een supplement van te nemen?

Ik zal het niet snel zeggen maar nu zeg ik het toch echt: "Dit boek veranderde mijn leven". Mijn kijk op voeding en gezondheid is nu nóg duidelijker geworden en ik laat me niet langer misleiden door sprookjes en fabeltjes van de overheid, slecht geïnformeerde medici en de levensmiddelenindustrie.
Wil jij graag gezond oud worden óf je huidige gezondheidsklachten te lijf gaan? Dan is dit boek een must. Laat je niet langer misleiden door verkooppraatjes en achterhaalde fabeltjes, maar zoek zélf uit hoe het werkelijk zit. Kom in actie en zorg voor jezelf!

Informatie:
Titel: Voeding en Welvaartsziekten
Auteur: Marijke Samsom
Uitgeverij: Foodwise
Prijs: €33,00 (excl. verzendkosten)
Uitsluitend te bestellen via www.fabelfoutvet.nl

woensdag 6 september 2017

Ontspoord...

Nu het met de gezondheid en conditie wat minder gaat, hebben we de rolstoel weer uit de berging gehaald. De banden waren opgepompt en eigenlijk stond hij klaar voor gebruik.
Toen ik gisteren dan ook met een vriendin naar Utrecht zou gaan om te winkelen, kon dit eigenlijk alleen doorgaan als ik in de rolstoel zou zitten. Grotere afstanden lopen is momenteel geen optie.

We vertrokken dus mét rolstoel en checkten in op het station. De trein was keurig op tijd en we reden richting de deur. Ik stapte uit mijn stoel, klom de trein in en stak mijn arm al uit om de rolstoel aan te pakken. Tijdens het instappen hoorde ik het fluitsignaal al. Huh, nu al? Mijn vriendin probeerde snel de rolstoel de trein in te krijgen maar de deuren gingen al dicht! Treindeuren gaan niet zoals liftdeuren weer open als er wat tussen komt, dus ze trok de rolstoel maar weer naar zich toe voordat deze verder geplet werd.
Daar stonden we dan. Ik ín de trein en zij met mijn rolstoel op het perron.
Een mevrouw die ook nog in de hal zat keek geschokt. 'Oh wat verschrikkelijk' zei ze. 'Wat nu'?
Ik was me werkelijk rotgeschrokken en had dan ook direct een flinke hartritmestoornis door de enorme stoot adrenaline. In mijn paniek kon ik maar één ding bedenken... De noodrem!
Ik bedacht me dus niet en trok nog vóórdat de trein weer ging rijden aan de noodrem. De motoren sloegen weer uit en de deuren gingen weer open. Gelukkig!!
Natuurlijk kwam er direct een conducteur aangesneld. Inmiddels had hij ook mijn vriendin met rolstoel op het station gezien en realiseerde hij zich dat hij een fout had gemaakt. Hoewel ik nog bang was dat ik misschien een boete zou krijgen, gaf hij direct aan dat het een goede actie was.
'Mijn zicht was belemmerd toen ik floot', zei hij verontschuldigend... "Oh wat vind ik dit vervelend".

Na een dik kwartier sprong mijn hart weer in het goede ritme, maar de schrik zat er de hele reis flink in. Pas later drong het goed tot ons door dat niet wij fout zaten, maar deze conducteur. Wanneer zijn zicht belemmerd was, had hij nóóit mogen fluiten.
Wat nou als ik een klein kind was en mijn vriendin een moeder met een buggy? Wat kan een kind dan doen? Of wat als iemand met een rollator niet snel genoeg instapt? Er hadden mensen gewond kunnen raken!

Ondanks deze slechte start hebben we een leuke dag gehad. Wat is die rolstoel dan toch een uitkomst! Wel genieten maar niet langzaam afbreken... En ook de verdere reis vonden we het opvallend hoe behulpzaam mensen zijn. Zelfs voordat we om hulp vroegen, snelde er al iemand naar de treindeur om te helpen met in- of uitstappen. Heel bijzonder!